Play – byle do weekendu
O jejku. Już nie pamiętam kiedy ostatnie raz recenzowałem perfumy marki Givenchy. Pomyślałem więc, że czas najwyższy, by znów sięgnąć po jakiś zapach z oferty francuskiego domu mody. Na celownik obrałem zaś Play. Jest to zapach powstały w 2008 roku za sprawą duetu całkiem renomowanych twórców, jakimi są Emilie Coppermann i Lucas Sieuzac. Premierze tego pachnidła towarzyszyła zaś całkiem szeroko zakrojona kampania reklamowa, w której jedną z głównych ról odgrywał Justin Timberlake. Jednocześnie, same perfumy przedstawiane w niej były jako współczesne i nowoczesne. A moim zdaniem dedykowane również młodszej klienteli. Dlaczego? O tym w dalszej części dzisiejszego wpisu.
Otwarcie Play ma wyraźnie owocowy charakter, z dominującą nuta cytrusów. Jednocześnie, już od samego początku, perfumy te wydały mi się dość ciepłe. Są świeże, ale jest w nich również coś słonecznego. Co wynika być może z obecności takich nut jak mandarynka i gorzka pomarańcza. Choć głowa kompozycji wcale gorzka nie jest. No może odrobinę. Jest za to zdecydowanie energetyzująca. Do czego przyczynia się również obecna na tym etapie dzieła Givenchy cytryna. Komplet nut głowy uzupełnia natomiast grejpfrut, za sprawą którego całość nabiera nieco bardziej męskiego wydźwięku. Pozostaje jednak stosunkowo prosta i przystępna. I to właśnie jeden z powodów, dla których uważam, że trafić może w gusta młodszych mężczyzn.
W fazie serca w recenzowanym zapachu dzieje się trochę dziwnych rzeczy. Przede wszystkim, Emilie Coppermann i Lucas Sieuzac zderzyli w niej przewodni motyw cytrusowy z aromatem kawy. Co, jakkolwiek ciekawe, wypada moim zdaniem dość dysonansowo. Kompozycja staje się ciemniejsza, nabiera też więcej goryczy. Sam wątek kawowy nie wybija się jednak na pierwszy plan, tworząc raczej tło, na którym rozgrywa się akcja Play. W której istotną rolę odgrywa czarny pieprz. Także i on wzmacnia wytrawną stronę opisywanych perfum oraz wpisuje się w ich ciepły oraz pobudzający charakter. Problem w tym, że na tym etapie dzieło Givenchy zaczyna wyraźnie skręcać w stronę tanich syntetyków. Co prawda, w sercu pojawiają się jeszcze egzotyczne nuty amyrisu i kwiatu tytoniu, moim zdaniem nie wpływają one jednak znacząco na całokształt kompozycji. Która zmierza już prosto ku swojej bazie. A w niej za dużo się nie dzieje. Na końcowym etapie Play odnajdziemy bowiem tylko dwie, i to bardzo popularne, nuty. A są nimi paczula i wetyweria. Choć może powinienem był wymienić je w odwrotnej kolejności, to tę drugą czuję tu bowiem trochę wyraźniej. Za ich sprawą całość nabiera natomiast bardziej drzewnego charakteru, pozostaje jednak prosta i niewymagająca. A także lekko plastikowa, jednak biorąc pod uwagą fakt, że od początku czuć, iż nie mamy tu do czynienia z kompozycją ambitną, nie robiłbym z tego większego zarzutu.
To teraz przejdę może do parametrów użytkowych Play. Przy czym, jeśli chodzi o ich projekcję, to uważam, że jest ona przeciętna. Tylko z początku dzieło Givenchy nieco wyraźniej daje nam znać o swojej obecności na naszej skórze. Po około godzinie wyraźnie jednak słabnie. Nadal pozostaje wyczuwalne, jednak już głównie w obrębie naszej strefy komfortu. Rozczarowała mnie natomiast jego trwałość. Podczas testów prezentowana dziś kompozycja znikała z mojego ciała już po upływie 5-6 godzin od aplikacji. Nie mogłem więc być specjalnie zadowolony, nawet jeśli wziąć pod uwagę fakt, że występuje ona pod postacią wody toaletowej.
Młodzieżowe odniesienia najwyraźniej widać, gdy spojrzy się na flakon recenzowanych dziś perfum. Już na pierwszy rzut oka widać bowiem, że jest on inspirowany odtwarzaczem mp3. Wypisana czerwoną czcionką nazwa zapachu ma nad sobą charakterystyczny symbol włącznika, a obok są jeszcze znaki rewind i forward. Do tego przeźroczysta buteleczka posiada wyraźnie opływowy kształt, obudowano ją też czarną ramką i dodano podstawkę pozwalającą postawić flakon w pionie. Z kolei atomizer jest ciemnoszary, a sam jego wylot czerwony. U jego podstawy widać zaś wytłoczone oznaczenie marki. Całość wygląda zdecydowanie nowocześnie i moim zdaniem może się podobać.
Wydaje mi się, że wybór Justin’a Timberlake’a na twarz kampanii reklamowej Play był nader trafny. Perfumy te posiadają bowiem wyraźnie popowy charakter. Są proste i łatwe w odbiorze. Niczym nie zachwycają, ale też nie mogę wytoczyć przeciw nim jakichś szczególnie ciężkich dział. Choć ich serce wydało mi się dziwne. I niezbyt przyjemne. Ale też do pewnego stopnia interesujące. Dlatego powstrzymam się od większej krytyki. Zwłaszcza, że zapach i tak został już wycofany z produkcji i nie ma ryzyka, że zyska nagle masową popularność. Pozostanie jednak pewną ciekawostką. I w sumie, to nawet trochę się dziwię, że nie odniósł sukcesu. Ma bowiem to, czego poszukuje młodzież. Świeżość i słodycz w otwarciu, a potem nieco więcej męskości. A do tego sportowy charakter. Play od początku do końca jest pachnidłem niewymagającym, przez co sprawia wrażenie przyjaznego. Zdecydowanie brakuje mu jednak jakiegoś wyróżnika. Biorąc pod uwagę, kto stoi za tymi perfumami, spodziewałem się więcej.
Play
Główne nuty: Cytrusy, Pieprz, Kawa.
Autor: Emilie Coppermann, Lucas Sieuzac.
Rok produkcji: 2008.
Moja opinia: Może być. (4/7)
