Vendetta Uomo – zemsta cukiernika

Do tej pory na blogu pojawiły się tylko jedna perfumy z oferty Valentino. A były to oczywiście słynne Uomo. W tym roku swoją premierę miała jednak nowa męska kompozycja włoskiej marki. A konkretnie Vendetta Uomo, za której stworzenie odpowiedzialna jest Marie Salamagne. Przy czym swoją nazwą zapach ten, jak również jest żeński odpowiednik – Vendetta Donna, nawiązują do serii pachnideł Valentino z 1991, a mianowicie, odpowiednio Vendetta Pour Homme i po prostu Vendetta. Mamy tu więc do czynienia z re-interpretacjami. Bez zbędnej zwłoki przekonajmy się zatem jak w swojej nowej odsłonie prezentują się recenzowane dziś perfumy.

     Niestety, już sam początek opisywanego zapachu dał mi jasno do zrozumienia, że w przypadku działa Valentino nie mogę liczyć na nic ambitnego. Otwarcie Vendetta Uomo jest niesamowicie słodkie. Do tego stopnia, że jego aromat wydaje się wręcz lepić do skóry. A ja wyjątkowo nie lubię tego uczucia. Jeśli zaś chodzi o to, co czujemy poza tą przytłaczającą słodyczą, to w głowie prezentowanej kompozycji da się również zauważyć coś pikantniejszego. Jakby przyprawowego. Za wrażenie to odpowiada zaś imbir. Nie określiłbym go tu jednak jako łatwego do zidentyfikowania. Podobnie zresztą jak wątku cytrusowego, który migocze gdzieś w tle stworzonych przez Marie Salamagne perfum. I choć po takim składzie nut głowy można by spodziewać się, że zapach iskrzy na skórze, to nic takiego się nie dzieje. Przebijająca z bazy słodycz, do której jeszcze dojdziemy, sprawia, że dzieło Valentino od początku zlewa się w jedną niewyraźną papkę. W zasadzie, według mnie trudno tu nawet mówić o klasycznej trójdzielnej budowie tych perfum. Trzymajmy się jednak oficjalnych materiałów i przejdźmy do tak zwanego serca zapachu.

     Środkowa faza Vendetta Uomo to nadal hektolitry słodyczy, choć pojawia się w niej również próba wzmocnienia akordu przyprawowego. Specjalnie napisałem próba, uważam bowiem, że końcowy efekt daleki jest od zamierzonego. A w jaki sposób starano się go osiągnąć? Poprzez nutę cynamonu. Który, w odróżnieniu od obecnych w głowie składników, da się akurat rozpoznać. Z tym, że jego aromat nie niesie ze sobą zbyt dużego ładunku pikanterii. Nie podnosi też temperatury kompozycji. Wpisuje się natomiast w jej słodki (a jakże) klimat. Podobno na tym etapie pojawia się również coś likierowego, ale chyba nie muszę już pisać, jakie wrażenie wywołuje. Gdyby jednak komuś wciąż było mało słodyczy, to w bazie skomponowanego przez Marie Salamagne pachnidła znajdziemy jeszcze wanilię. Którą czuć było samego początku i która w dużej mierze odpowiada za ogólny charakter Vendetta Uomo. Natomiast paczula przydawać ma całości męskości oraz wprowadzać nieco więcej nut drzewnych. Ale takich skrajnie tanich i syntetycznych. Całość pachnie bowiem nie tylko przesadnie słodko, ale i plastikowo. Dawno już nie recenzowałem perfum, które zrobiłyby na mnie aż tak złe wrażenie.

     Wypadałoby też napisać kilka słów o parametrach użytkowych Vendetta Uomo. Z tym, że raczej nie będą to słowa pozytywne. Podobnie jak i w przypadku samego zapachu, jego projekcja i trwałość nie stoją na wysokim poziomie. Dzieło Valentino posiada niewielką moc i zdecydowanie trzyma się blisko naszej skóry. Bardzo łatwo zapomnieć, że mamy je na sobie. Odrobinę lepiej prezentuje się natomiast okres żywotności tej kompozycji. Wynosi on bowiem mniej więcej 6-8 godzin od aplikacji. Warto jednak zaznaczyć, że mamy tu do czynienia z wodą perfumowaną, więc wynik ten nie jest oszałamiający.

     Jeśli chodzi o flakon recenzowanych perfum, to, dla odmiany, jego akurat postrzegam pozytywnie. Niska, prostopadłościenna buteleczka wykonana jest z przeźroczystego szkła, a na jej froncie wytłoczona jest sporych rozmiarów litera V. Innych oznaczeń brak. Nie znajdziemy tu ani nazwy zapachu ani jego marki. Przez co całość wydaje mi się przyjemnie minimalistyczna. Do tego dochodzi zaś prosta, czarna zatyczka z wyżłobionymi w pionie drobnymi rowkami. Wnętrze flakonu wypełnia natomiast bursztynowa ciecz. Której barwa, według mnie, całkiem dobrze pasuje do aromatu opisywanego pachnidła.

     Wyobraźcie sobie, że trzymacie w dłoni różowy, plastikowy pistolet, który klei się Wam do palców. Takie właśnie skojarzenie pojawia się w mojej głowie, gdy wącham Vendetta Uomo. Zapach jest sztuczny, lepki i do bólu słodki. Nawet nie sili się na oryginalność. Budujące go nuty zlewają się tu w monotonną papkę, która od początku do końca pachnie niemalże w ten sam sposób. Do tego aromat tych perfum wydał mi się naprawdę ciężki. Przytłaczający. Choć na szczęście nie duszący, inaczej ocena byłaby jeszcze niższa. Nie zmienia to jednak faktu, że Marie Salamagne zaserwowała nam kompozycję absolutnie sztampową, doskonale wpisująca się w obowiązujące od kilku lat mainstreamowe trendy. A szkoda, bo biorąc pod uwagę jak wąska jest męska kolekcja zapachów Valentino można było pokusić się o coś odważniejszego.  

Vendetta Uomo
Główna nuta: Przyprawy.
Autor: Marie Salamagne.
Rok produkcji: 2026.
Moja opinia:  Odradzam. (2/7)